Koń małopolski jak sama nazwa wskazuje jest, to zwierze hodowane w Małopolsce. Są to konie półkrwi angloarabskiej oraz arabskiej. Jeżeli porównamy je do koni wielkopolskich, to należy dodać, iż są one trochę mniejsze orz lżejsze. W kwestii gabarytów konie małopolskie są ok. 5 cm niższe, natomiast w kwestii wagi są one ok. 100 kg lżejsze. Ich wysokość to nieco ponad 150 cm. Są to konie bardzo urocze, charakteryzują się suchą budową, a zarazem posiadają doskonałe możliwości ruchowe. Są one niezwykle wytrwałe, co sprawia, iż dobrze nadają się do pracy, a ich głównym pokarmem są pasze. Jest to rasa koni, która posiada swoje własne oznaczenie hodowlane, a mianowicie X0. Jest to określenie, które stosuje się zawsze w przypadku koni, które są półkrwi angloarabskiej, hodowane południowo – wschodniej oraz południowej Polsce. Konie małopolskie swoją część żeńską przodków odnajdują w koniach polskich, dlatego też właśnie one posiadają najbardziej wyraźne cechy, jakimi charakteryzowały się konie polskie, a można do nich przede wszystkim zaliczyć plenność, płodność, doskonałe wykorzystanie paszy, niewybredność, długowieczność, a zarazem odporność na trudne warunki życia, jak i choroby. Konia małopolskiego uszlachetniono w siedemnastym oraz osiemnastym wieku, co mogło nastąpić dzięki skrzyżowaniu ich z ogierami wschodnimi, jak z końmi perskimi, kabarydyńskimi, turkmeńskimi czy arabskimi. Najważniejszą mieszanką okazuje się krew pochodząca od koni arabskich. Już w dziewiętnastym wieku zaczęły odznaczać się cechy odziedziczone z krwi koni angielskich. Konie małopolskie zostały podzielone na cztery odmiany, a odróżniają się od siebie niezbyt wielkimi różnicami. Są to odmiany, kielecka, lubelska, dąbrowsko-tarnowska, oraz sądecka. Istnieje kilka kluczowych stadnin, które posiadają w swoich hodowlach najcenniejsze oraz jednocześnie najmocniejsze klacze. Są to stadniny znajdujące się w Janowie Podlaskim, Walewicach, Trzebieniacach, Pruchnej oraz w Stubnie.