Proces osadnictwa znany jest nam od kilkuset tysięcy lat. Na początku ludzie preferowali przenośny tryb życia.

Dopiero upowszechnienie rolnictwa pozwoliło na zapoczątkowanie osiadłego trybu życia. Wytwarzanie żywności dało podstawy do stworzenia osiedli, które skupiały rzemieślników i władze miast. Odsetek mieszkańców miast od tego czasu zaczął wzrastać i w XX wieku osiągnął swoje apogeum. Granice wielkich miast o bogatej tradycji od stuleci nie zmieniały swojego położenia. Włączono do nich jedynie podmiejskie gminy. Przykładem może być Paryż, który jako miasto ma 2, 1 miliona mieszkańców, a jako zespół miejski 9, 6 miliona. Możemy wyróżnić kilka rodzajów zespołów miejskich.

Aglomeracja jest to ośrodek miejski, w którym dominuje jedno miasto. Wszystkie inne, mniejsze są podległe i uzależnione administracyjnie oraz usługowo. Na określenie takiego zespołu miejskiego, gdzie jest tylko jedno miasto centralne stosuje się nazwę aglomeracja monocentryczna. Przykładem takiego ośrodka może być aglomeracja paryska, łódzka i górnośląska. Natomiast konurbacja jest zespołem miast o podobnym znaczeniu i funkcjach. Klasycznymi przykładami mogą być konurbacje górnośląskie i Ruhry w Niemczech. Taki zespół miejski może być tworzony na terenach portowych i wydobywczych. Kolejną formą jest megalopolis, czyli terytorium, na którym występuje dużo rozległych zespołów miejskich. Pierwszym takim ośrodkiem był obszar rozciągający się od Bostonu do Waszyngtonu, które obecnie liczy około 50 milionów ludzi. Pod koniec dwudziestego stulecia w Japonii powstało megalopolis Nippon liczące 80 milionów mieszkańców.

Struktura zatrudnienia

Wiek XX przyniósł gwałtowny spadek liczby osób pracujących w rolnictwie.

Obecnie w krajach wysokorozwiniętych rolnictwo stanowi jedynie kilka procent, a mimo to jest tam nadmiar żywności, która jest eksportowana. Natomiast państwa rozwijające się charakteryzują się dużą działalnością tego sektora, który często stanowi ponad 50%. Od połowy minionego stulecia można zaobserwować tendencje spadkową w zatrudnieniu w przemyśle i wzrost tego zjawiska w usługach. Podobnie jak rolnictwo, usługi mają różny charakter w krajach biednych i bogatych. Państwa rozwinięte preferują usługi wyspecjalizowane, czyli takie jak bankowość, finanse, marketing, audyt i informatyka. W krajach biedniejszych usługi mają sztuczny charakter. Bardzo popularne są zawody: tragarza, pucybuta, przewodnika oraz naganiacza do hoteli. Podobne różnice dotyczą przemysłu. Kraje bogate stawiają na wykwalifikowanych specjalistów i nowoczesne technologie, natomiast państwa rozwijające się korzystają z taniej siły roboczej i przestarzałych urządzeń zanieczyszczających środowisko naturalne.

Za jedno z najbardziej negatywnych zjawisk współczesnego świata uważa się bezrobocie. Ma ono zarówno wymiar ekonomiczny jak i społeczny. Nawet w najbogatszych krajach bezrobocie utrzymuje się w granicach 3-4% i najczęściej związane jest z poszukiwaniem pracy. Zupełnie inaczej jest w krajach rozwijających, gdzie zjawisko to kształtuje się nawet na poziomie 40%.