Rozmieszczenie ludności na kontynentach jest nieregularne. Te, które są na stałe zamieszkałe nazywamy ekumeną.

Tereny, które są niezasiedlone ze względu na wyjątkowo niekorzystne warunki środowiskowe nazywamy anekumeną. Zaliczamy do niej tereny polarne, północną tajgę, góry oraz pustynie. Natomiast terytoria zamieszkiwane wyjątkowo rzadko lub tylko w wybranych porach roku nazywamy subekumeną. Ekumena charakteryzuje się różnorodnym rozmieszczeniem ludności. Terytoria najbardziej zaludnione to obszary o żyznych glebach i korzystnym klimacie. Pozwalają one na nawet trzykrotne zbiory wciągu roku. Przykładem może być dolina i delta Nilu, Jawa, Sycylia oraz Nizina Chińska. Dominuje tam niezmechanizowane, tradycyjne rolnictwo. W tym przypadku warunkiem rozmieszczenia ludności są warunki środowiska. Inną grupa czynników lokacyjnych są poza przyrodnicze. Są to najczęściej tereny o klimacie łagodnym i umiarkowanym. O zamieszkaniu decyduje również położenie komunikacyjne, bliskość ośrodków przemysłu i dużych ośrodków miejskich. Przykładem może być „europejski banan” bardzo zaludniony i zurbanizowany pas przebiegający od środkowej Anglii przez Beneluks, Szwajcarie, Niemcy, Włochy, Stany Zjednoczone i wschodnią Japonię. Ponadto ludzie bardzo chętnie osiedlają się na terenach bogatych w minerały takich jak Górny Śląsk. Ekumena stopniowo powiększa się kosztem anekumeny. Proces odwrotny jest bardzo rzadko spotykany.

Problemy demograficzne

Od pewnego czasu przyjmuje się podział państw na kraje „stare” i „młode”.

Dysproporcję między tymi krajami są dość wyraźne, mimo że ostatnimi czasy zaczęły się nieco zmieniać. Kraje tak zwane „młode” to zazwyczaj te rozwijające się. Cechują się one dużym przyrostem naturalnym i znaczną stopą zgonów. W niektórych państwach „młodych” przeciętna długość życia wynosi 50 lat. Struktura wieku pokazuje, że osoby starsze stanowią niewielki odsetek, natomiast dzieci i młodzież przeważającą większość społeczeństwa. Ze względu na taki charakter struktury niezbędne są nowe szkoły i miejsca pracy. Niestety państwa nie są w stanie sprostać tym wymaganiom. Kształcenie odbywa się najczęściej w nieodpowiednich warunkach. Nie wszyscy mogą chodzić do szkół, klasy są bardzo liczne, a pracownie niewyposażone. Szczególny przyrost naturalny występuje na wsiach, gdzie dochodzi do eksploatacji i wyniszczenia środowiska naturalnego. Mieszkańcy wsi przeprowadzają się do miast, gdzie zamieszkują dzielnice nędzy.

Kraje „stare” charakteryzują się niewielkim przyrostem naturalnym i dobra opieką lekarską, która znacznie przedłuża życie. Mężczyźni średnio żyją 75 lat, a kobiety 80 lat. Więcej ludzi umiera niż się rodzi, dlatego jest to społeczeństwo starzejące się. Do takich państw zaliczamy bogate kraje Europy Zachodniej. Mieszkańcy utrzymują wysoki standard życia i dobrą sytuacje ekonomiczną.